امام حسن مجتبی علیه السلام
 
القاب امام حسن علیه السلام : مجتبی ، سبط ، زکی ، تقی ، کریم اهل بیت 
مجتبی از ریشه جبی و از باب افتعال است که در قرآن نیز از این ماده چند مورد به کار رفته از جمله : 
1.آیه 6سوره یوسف « وَ كَذلِكَ یَجْتَبیكَ رَبُّك‏ »
2.آیه 50 سوره قلم «فَاجْتَباهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحین‏»
در روایات نیز فراوان استفاده شده از جمله در کافی امام صادق علیه السلام در حق رسول خدا صلی الله و علیه وآله می فرماید : ...اصطفاه الله وارتضاه و اجتباه 
معانی مختلف برای این کلمه گفته شده که همه یک مفهوم را می رسانند ، زجاج در معنای«یجتبیک» در آیه 6 یوسف می نویسد: معناه و کذلک یختارک و یصطفیک و هو مشتق من جبیت الشیء اذا خلصته لنفسک . یعنی چیزی را برای خودت برگزیدن وخالص کردن.
در کتاب العین در معنای «فاجتباه» در آیه 50 قلم می نویسد : اجتبی الرجل الرجل اذا قرّبه . یعنی دیگری را به خودت نزیک و مقرب ساختن .
در روایات این لقب(مجتبی) برای رسول خدا و امیر المومنین و امام حسن صلوات الله علیهم به کار رفته اما این لقب درباره امام دوم شهرت یافته و به تعبیر صحیح این لقب برای همه ائمه صحیح وشایسته است چون همه آن بزرگواران برگزیدگان الهی و مقربین درگاه اوهستند. آنچنان که در زیارت جامعه می خوانیم :
«...اصطفاكم بعلمه، و ارتضاكم لغیبه، و اختاركم لسرّه، واجتباكم بقدرته، و أعزّكم بهداه، و خصّكم ببرهانه، و انتجبكم لنوره، و أیّدكم بروحه، و رضیكم خلفاء فی أرضه‏...»

کافی ج 1 ص444
کتاب العین ج1 ص192
لسان العرب ج 14 ص128