زیارت اولین زائران حسین و بازگشت اهل بیت امام بر سر خاک گلگون شهیدان بهانه‌اى منطقى براى تأسیس عزاى اربعین بود. اولین زائر امام حسین (ع) چه جابر باشد‏و چه دیگران و جابر قبل از اهل بیت به کربلا آمده باشد یا پس از آنان و این حضور چه در اربعین اول باشد و چه در اربعین دوم ، تغییرى در فلسفه اعلام اربعین به عنوان چهل روز عزا براى امام حسین (ع) ایجاد نمى کند.
چهل روز متوالى از عاشورا تا اربعین در واقع مراسم سالانه و رسمى اعلام انزجار از ظالمان تاریخ است و در این اعتراض عمومى ،امام حسین(ع) سمبل شجاعت ،پایمردى و آزادگى و یزید نماینده و مظهر جور و فجور است . در این چهل روز یاد امام حسین (ع) صدرنشین محفل دلهاست و افکار عمومى بیش از هر حادثه مهم دیگرى تحت تاثیر حادثه کربلاست .و این فرصت مناسبى است تا مردم ، عشق به امام حسین(ع) و کینه و تنفر از قاتلان او را در دل خود بپرورانند و این کینه مقدس را با پوست و گوشت خود و فرزندانشان در آمیزند و عظمت گرمى حماسه عاشورا را به هر عصر و نسلى برسانند و شور عاشورا را هر سال تازه تر از سال گذشته بر پا کنند تا کلاس درس عاشورا هر سال با شکوهتر از سال پیش دائر گردد. اینجاست که فلسفه اربعین رخ مى نماید. باشد تا ما نیز از این کلاس پر بار درس شهادت بیاموزیم و خود را جهت یارى مولایمان حضرت مهدى (عج ) آماده نمائیم .
حال ما کاروانیان عقب مانده از کربلا هستیم که باید به یاد کبوتران خونین بال حرمش رهرو راه حسین(ع) باشیم،تا پرچم شهادت زنده بماند که اگر بماند حسین(ع)پاینده و جاوید است.

خدایا ما را با حسین(ع)آشنا کن؛ با عشق به حسین(ع) بمیران و در محضر حسین (ع)محشور نما.